Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι
Το πολιτειακό ζήτημα της χώρας έχει προ πολλού λυθεί και απαντηθεί με ηχηρό τρόπο από τους Έλληνες όταν με το δημοψήφισμα του 1974 αποφάσισαν ότι το πολίτευμα τους θα είναι αβασίλευτη δημοκρατία και ο έως τότε βασιλιάς κρίθηκε ως έκπτωτος. Έτσι, το Στέμμα, που είχε ήδη αποκαθηλωθεί στη συνείδηση των περισσοτέρων εξαιτίας του αρνητικού εξωθεσμικού ρόλου -σε ορισμένες περιπτώσεις μοιραίου- που είχε διαδραματίσει σε διάφορες κρίσιμες φάσεις του 20ού αιώνα και ειδικά στην προδικτατορική περίοδο, θα εξέλιπε οριστικά ως παράγοντας της ελληνικής πολιτικής ζωής. Τέλεια και παύλα.
Τα ζητήματα που προέκυψαν μετά την έκπτωση της μοναρχίας στην Ελλάδα αντιμετωπίστηκαν διαφορετικά από τα πολιτικά κόμματα, όπως το θέμα της περιουσίας της τέως βασιλικής οικογένειας.
Με τον νόμο 2215/1994, η κυβέρνηση Παπανδρέου ακυρώνει τον νόμο 2086/1992, ο οποίος ψηφίστηκε επί κυβερνήσεως Κ. Μητσοτάκη και, ουσιαστικά, δεχόταν ότι η βασιλική περιουσία ανήκει στον έκπτωτο βασιλιά και τα μέλη της οικογένειάς του. Ο νόμος αφαίρεσε από τον έκπτωτο βασιλιά την ιδιοκτησία του στην Ελλάδα και την ελληνική ιθαγένεια, αναγνώριζε ότι η απαλλοτρίωση της βασιλικής περιουσίας από τη Χούντα ήταν εξ αρχής νόμιμη και διατηρήθηκε σε ισχύ και μετά το 1974, ενώ αποκαλούσε τον τέως βασιλιά, Κωνσταντίνο Γλύξμπουργκ, και ζητούσε από τα μέλη της οικογένειας να δηλώσουν ένα επίθετο στα ληξιαρχεία ως όρο για την επανάκτηση της ελληνικής ιθαγένειας.
Με απλά λόγια, η τότε κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου ζήτησε τη δήμευση της περιουσίας της τέως βασιλικής οικογένειας με το σκεπτικό ότι πια αυτή θα άνηκε στους Έλληνες, ενώ η κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη θεώρησε ότι θα έπρεπε να άνηκε στον έκπτωτο μονάρχη. Ενδεικτικό παράδειγμα της πολιτικής και των προτεραιοτήτων που ανέκαθεν είχαν οι κυβερνήσεις της ΝΔ. Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι.
Συλλυπητήρια στους οικείους του τέως μονάρχη, Κωνσταντίνου Γλύξμπουργκ.